Twee jaar Standup Comedy

5 februari markeert voor mij twee jaar comedy in Nederland. Twee jaar geleden speelde ik op de open mic van The Standup Club in Bar 3 in Rotterdam. Oh das waar, ik heb in 2014 één set van 6 minuten gespeeld in Kantine Walhalla, maar daarna ben ik er een jaar tussenuit geweest, dus voor het gemak tellen we die set niet mee. Hiervoor heb ik een jaar in Nieuw Zeeland opgetreden, maar ik het Nederlands is het toch anders. Rauwer, naakter en in je moerstaal maak je toch andere gedachtesprongen dan in het Engels. In Nieuw Zeeland was ik een blonde Europeaan van bijna twee meter met (blijkbaar) een Iers accent, een exoot. De sympathie kwam met bakken binnen vanaf het moment dat ik mijn mond open trok (en verdween soms weer als sneeuw voor de zon). In Nederland was ik ineens de zoveelste blanke mannelijke comedian van in de dertig met grappen over Tinder.

Het Nederlandse comedylandschap is leuk, interessant en van een hoog niveau, soms. Het open mic circuit is bij vlagen enorm grappig vanwege de drama die zich er afspeelt. Maar wat drijft ons toch? Wat drijft ons om een pokkenend te rijden om voor een paar consumptiebonnen een minuut of acht lang, iedere zoveel seconden be- en veroordeeld te worden? Natuurlijk; die lach is prachtig, de verwachting op de gezichten, de chagrijnige kantoormedewerker op de tweede rij die tijdens jouw set zijn armen van elkaar haalt en met de rest mee begint te lachen, de rokers die je buiten aanspreken en zeggen dat ze je grappig vonden of soms zelfs jou de beste vonden en af en toe de door de wol geverfde headliner die je aanspreekt en zegt dat je goed bezig bent.

Maar ook de complete eenzaamheid als je dood gaat…de leegte in de ogen van de eerste tot en met de laatste rij en de kantoormedewerker die zijn armen nog strakker over elkaar doet. De headliner van de show die je tactisch ontwijkt uit angst dat je hem feedback gaat vragen en, nog erger, collega comedians, vaak andere open mic’ers, die tegen je zeggen dat het nog best aardig ging. “Ging wel lekker, toch?” zeggen ze dan. Pijnlijk. Als je echt met je neus in de boter valt, zoals ik toen ik tot op het bot dood ging voor 130 man tijdens een talent spot in een pro show met verder de sterkste line up die ik tot op heden heb gezien, is er dan ook een curtain call en mag je nog een keer dat podium op waar nog kleine stukjes van je kapotte hart en je vertrapte ziel te zien zijn, die er nog liggen van toen je een half uur geleden, acht minuten lang door een doodstille hel ben gegaan, om een onverdiend en bijna sarcastisch applaus in ontvangst te nemen. Wat ook leuk is, is als je een talent spot hebt, de opener zegt vlak voor de show af en jij mag vervolgens de show openen met je twee maanden ervaring onder je riem. Nog beter is als je dan niet heel lekker gaat (wat vrij logisch is, begrijp ik nu) en na jou speelt een meer gevorderde comedian die het leuk lijkt om je te kakken te zetten vanaf het podium. Dit gebeurt soms en als je net begint in comedy en het nog niet hebt meegemaakt, dit gaat je misschien ook wel gebeuren. In mijn geval was er die avond een headliner (een nog grotere vis) die de andere comedian er meteen mee confronteerde en duidelijk maakte dat het een laffe onnodige actie was. Snoek eet voorntje, haai eet snoek.

Gelukkig zijn die gasten er ook. En zo zijn er meer. De MC bij een andere pro show die al honderd jaar, en terecht, in comedy zit die je overlaadt met complimenten nadat je het stijf van de zenuwen goed hebt gedaan op een talent spot. Diezelfde MC die, nadat ik twee weken later tot op het bot dood ging bij die andere show, me apart neemt, tips geeft en moed in praat. De gevorderde comedian in de line up show die in de pauze naast je komt zitten om je set door te nemen op het terras. De organisator van één van de grootste festivals van Nederland die mij, voor een beginnende comedian begrippen, een bak geld betaalt om drie keer op te komen treden op het festival. De pro comedian die je op datzelfde festival gerust stelt in de kleedkamer, omdat hij merkt dat je stikzenuwachtig bent en tot slot; de boeker/organisator/pro comedian die me heel veel spots en vertrouwen heeft gegeven en zo gigantisch veel heeft bijgedragen aan mijn ontwikkeling. Die zijn er ook.

Wat mij drijft is voortgang. Steeds weer een stukje beter worden en mensen vermaken met humor. Dit is mijn reden om een uur heen en een uur terug te rijden voor die acht minuten. Om mijn, inmiddels, verloofde die net terug is uit haar werk een kus te geven, mijn zoontje van negen maanden een kus en een knuffel en in de auto te stappen, om pas terug te keren als zij beiden al lang slapen. Zodat ik op een dag de vraag “Wat doe jij?” kan beantwoorden met; “Ik ben comedian”.

Tekst: Paul London
Foto: Kelly Janssen
Advertenties

3 gedachtes over “Twee jaar Standup Comedy

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s