De eerste 8 minuten van Floris Mein

“De eerste 5 jaar dat je bezig met stand up comedy speel je kut.” Deze quote las ik afgelopen zaterdag in de krant. “Nou mooi” dacht ik. Dan hoef ik nog maar 4 jaar en 9 maanden voordat het wat wordt. 9 of 10 maanden, denk ik. Het begon in ieder geval ergens in september.

Zaterdagmorgen, rond een uur of half elf. Ik start mijn laptop op om wat achterstallig onderhoud te plegen op mijn blogs. Ik open Facebook en zie een nieuw bericht in mijn inbox:

“Hey Floris, die columns van jou zijn best wel grappig. Wanneer kom je met een boek?”

Glimlachend reageer ik: “Een boek is misschien nog wat voorbarig maar ik wil nog genoeg andere dingen doen. Misschien wel stand up comedy ofzo.”

Binnen een uurtje krijg ik reactie: “Serieus? Als je dat leuk vindt, dan ik ken nog wel een paar mensen. Misschien kan ik wat voor je regelen … Groetjes, Lee.”.

“Haha, die is helemaal gek geworden”” denk ik.

Grapjes maken in een blog is wel leuk. Maar op een podium? Ben je niet goed ofzo? Een paar weken gaan voorbij en langzaam maar zeker begint de gedachte: ik “dacht het niet“ te veranderen in “waarom niet”? Het is niet dat ik iets te verliezen heb. Afgezien van mijn ego. En zo overtuig ik mijzelf ervan dat ik het toch gewoon een keer moet doen, stand up comedy. Inderdaad, waarom ook niet. Maar ja, waar praat je dan over? Het is niet dat ik ergens verstand van heb. En, toegegeven als ik met vrienden aan het praten ben vinden ze mij ‘best wel grappig’ ofzo. Maar op een podium? Goed. Ik doe het niet. Dit wordt vast helemaal niks. En ik ga het Lee vanmiddag vertellen dat ik er toch vanaf zie.

Nog 19 dagen:

“Floris, het is geregeld hoor. Over 3 weken kan je optreden in Amsterdam Noord op een open mic.” lees ik op het moment dat ik een mailtje wil gaan sturen om te vertellen dat ik me toch bedacht heb. Shit. Te laat. Nu moet ik wel.

Nog 14 dagen

Zin 1: “Hoi. Ik ben Floris.” En dan loop ik vast.”” Verdorie. Ik doe het toch niet” denk ik. En op het moment dat ik mijn laptop met een grote zwaai in een hoek wil smijten verschijnt er een rood eentje bij mijn Facebookmeldingen. Ik ben getagd in een plaatje. Een flyer lijkt het te zijn. Waarin Amsterdam Lacht aangekondigd wordt. En shit. Mijn naam staat er op. Er is geen weg meer terug.

Nog 9 dagen:

Zin 1 (en 2) “Hoi. Ik ben Floris. En ik ben vrijgezel.” Ha. Ha. Nou reuzegrappig Floris. Dit vinden ze vast hi-la-risch. En het is ook niet waar. Want ik heb sinds kort een vriendinnetje. Shit. Daar gaat m’n grap. En daar gaat mn laptop. Met een harde klap dicht in de hoek.

Nog 6 dagen:

Zin 1 (en 2b) “Hoi. Ik ben Floris. En ik heb sinds kort een vriendin. En ik vind het verschrikkelijk.” Eindelijk beginnen er zich een paar grappen af te spelen in mijn hoofd en ik betrap mijzelf er op dat ik aantal keer om mijn eigen grappen moet lachen. Of de grap echt goed is of dat ik wederom een slachtoffer ben van mijn eigen ego daar ben ik nog niet helemaal over uit.

Nog 14 uur:

Mijn wekker gaat en ik voel me misselijk. “Waarom eigenlijk” denk ik. Hoewel ik het antwoord op die vraag eigenlijk al weet. Over 14 uur heb ik mijn eerste optreden en dat is de reden waarom mijn maag in de knoop zit. Op mijn werk is het die dag vrij rustig, maar tegen alle verwachtingen in vliegt de dag toch voorbij. Elke keer dat ik met mijn ogen knipper is er een uur voorbij en ben ik een uur dichter bij dat verdomde podium.

Nog 2 uur:

Samen met Lee rijd ik naar Amsterdam Noord. Noord. Dat is toch ook eigenlijk het einde van de wereld. “Snel. Verzin er een grap over. Nee. Stick to the plan.” denk ik er snel achteraan. Als ik aankom bij het theater wat op een buurthuis leek maar toch een echt theater blijkt te zijn word ik vriendelijk begroet door de presentator van de avond, Said. Ik ben natuurlijk veel te vroeg. Bestel koffie. En een biertje. Nee doe er maar twee. Ik ga roken ik moet plassen, ok ik ben zo terug. Bij terugkomst word ik al even vriendelijk begroet door de overige 7 comedians die mij allemaal vriendelijk gedag zeggen en hun laatste grappen nog even opschrijven. (He, doen ze dat hier? Even tussendoor? Ik heb uren zitten zweten achter mijn laptop?) Ik ben als 5e aan de beurt vertelt Said me. Na de pauze. Als de zaal goed warm is. “Wat bedoel je daarmee, als de zaal warm is?” Maar Said is al op weg om de eerste bezoekers op te verwelkomen. En ik blijf een beetje verbaasd achter in de hoek van een theater in Noord.

Nog 27 seconden:

Ok, mijn tekst zit er in. Laatste slokje van mn biertje en dan hoor ik net het laatste stukje van de aankondiging van Said: “… applaus voor Floris Mein!” Ok. You can do this. Ik sta op. Ik loop zelfverzekerd naar het podium. Spring het podium, geef Said een halve hand gecombineerd met een ongemakkelijke halve bro hug, klungel de microfoon uit de standaard en met m’n allerbreedste glimlach begin ik aan m’n eerste grap op het podium. 50 paar verwachtingsvolle ogen staren me aan: Ok. Go. Zin 1 en 2 versie 25: “Hoi, ik ben Foris. Ik ben een poosje vrijgezel geweest maar ik heb sinds kort een lieve vriendin. En ik vind het verschrikkelijk.” Ik kijk op en … *stilte*

Tekst: Floris Mein
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s