Ik sta nog steeds strak

Weet je jouw eerste gig nog? Ik heb mijn allereerste optreden bijna afgezegd van de zenuwen. Een vriendin van me runde een bar net naast de bar waar ik mijn eerste optreden zou verzorgen. Hier heb ik op de dag zelf mijn set zeker 35 keer woord voor woord doorgelopen. Ik kon hem dromen en dat is maar goed ook. Voordat ik op ging was ik zes bier en twee tequila verder. Het optreden zelf was in een flits voorbij. Zes minuten en acht seconden exact op het podium gestaan. Het voelde als hooguit twee.

In de maanden daarna heb ik enkel nog aangeschoten op het podium gestaan, totdat ik zelf shows begon te organiseren. Het was in de bar waar ik inmiddels werkte en waar ik zo’n 35 keer mijn eerste set had doorgenomen. Ik ging zelf MC’en, want hey, ik had al zeker 12 minuten zwak materiaal; Wat kon er mis gaan? Officieel was ik tijdens deze shows, onder de noemer The Ministry Comedy Nights, aan het werk en kon ik dus niet drinken. Wat nu?!

De zenuwen gierden door mijn lijf, mijn nekharen stonden overeind voordat ik op ging en struikelde door mijn grappen heen. Ik was MC en het leek me als beginnend MC (2e keer) wel een goed idee om even lekker met het publiek te gaan praten. Bril-jant idee. Ik ging kapot, iets wat niets af deed aan de show, want de rest van de line up trok hem recht, maar ik ging ka-pot. Wat ik wel leerde is dat het verhelderend is om eens een keer niet half bezopen op een podium te staan. Om eens een keer echt mee te maken hoe het is.

Sindsdien drink ik hooguit twee of drie biertjes voordat ik op ga. Alleen die zenuwen….die zijn er nog. Die uiten zich op vele manieren; ik ga veel praten, ik ga weinig praten, ik doe net alsof ik niet zenuwachtig ben, ik ga roken (ik rook alleen soms bij comedy) ik doe van alles om me er maar vanaf te leiden dat ik straks het podium op mag. Ik ben nog steeds elke show zenuwachtig geweest, op één na en toen ging ik dood. De andere keer dat ik dood ging was ik té zenuwachtig….het is ook nooit goed met die zenuwen.

Het is koorddansen tussen te zenuwachtig en te zelfverzekerd in mijn geval. Ik spraak laatst een ervaren comedian (een van mijn de beste in mijn ogen) bij een show en vroeg hem hoe lang het duurt voordat die zenuwen een keer gaan liggen. Hij had het over zo veel mogelijk spelen, ongeveer een jaar of vijf, maar in zijn eerste twee jaar speelde hij hooguit één keer per maand, dus bij mij kon dat nog wel eens eerder zijn. ‘Na een jaar of vijf wordt het minder trouwens hoor’ zei hij, ‘het gaat nooit helemaal weg’. De oplossing voor de zenuwen is dus blijkbaar de oplossing voor alles in comedy; meters maken!

Tekst & Foto: Paul London
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s