De eerste 8 minuten van Niels Andriessen

Even voor de duidelijkheid, ik zie mijzelf niet als een ‘comedian’ daar ben ik sowieso te kort voor bezig en misschien nog wel belangrijker, lang niet grappig genoeg.
Maar toch kunnen dingen ontzettend snel gaan.

Zo was er op 23 juni 2015 een stijf nerveuze Niels, die voor het allereerst na een workshop periode van een aantal weken, een podium op stapte om voor een publiek van zo’n 50 mensen ‘grapjes te gaan vertellen’

Het waren maar 5 minuten, maar weken lang heb ik mij afgevraagd hoe ik in hemelsnaam zoveel tijd moest gaan vullen met grappige verhaaltjes.
Tijdens mijn workshopperiode was ik ook niet bepaald handig in het ‘spelen’ voor publiek en was dat naast het gebrek aan materiaal, nog een reden om genoeg zorgen te hebben over het vullen van die 5 minuten.

Toch was er dan dat moment.
En iedereen die meedeed aan deze einduitvoering stond stijf van de stress.
Er waren extra stoelen bijgeplaatst, omdat er meer mensen aanwezig waren dan verwacht. Goed toch? Juist niet, want de gedachtes in mijn hoofd schreeuwde “Nog meer mensen? Zo dichtbij ook? Wat is dit voor een waanzin? waarom doe ik hier aan mee? ik moet kotsen! nee schijten, ok het gaat wel weer, oh nee toch niet!”
Wat een belachelijke achtbaan van emoties!?!
En precies wanneer ik terug dacht aan een keer waar ik de stand-up special van Ben Bailey (Road Rage) zat te kijken en dacht “dat kan ik ook” hoorde ik de MC van de avond omroepen “Geef hem een daverend applaus, Niels Andriessen”

Ok whatever je naam word omgeroepen, nu zal je wel moeten.
En alsof een onzichtbare hand mij naar het podium duwde, stond ik ineens voor een microfoon, tegenover veels te veel mensen die ik niet kon zien… Grapjes dan maar?

Het ging zowaar niet slecht, het ging zelfs best aardig en naderhand beleefde ik backstage een bizar heftige euforie en het gevoel iets betekend te hebben, al was het alleen maar voor mijzelf.

Hoe kut was dat dan zeg? Want zoals velen van ons ‘8-minuters’ misschien herkennen, volgde een éénopvolging van falen, overwinnen, falen en nog meer falen.
Misschien was keihard op mijn bek gaan tijdens die einduitvoering in juni wel een betere uitkomst geweest en had ik mij al die pijn en ongemakkelijkheid kunnen besparen. Want nu had ik namelijk een missie: “ik ga dit onder de knie krijgen”

Dat onder de knie krijgen gaat nog heel lang duren en misschien wel nooit gebeuren.
Maar als je dan bijna 2 jaar later, tijdens een willekeurige zaterdagavond mag invallen voor een absente comedian en dan ‘per ongeluk’ in het voorprogramma staat van één van ’s lands grootste cabaretiers, die achteraf naar je toe komt en zegt “ik heb van je genoten”

Dan waren die 8 minuten in 2015 het misschien toch waard?!?

Tekst: Niels Andriessen
Foto: Quentin Rademaker
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s