Olympische grappen

Er zijn er een boel, zo her, maar vooral ook der zijn ze er ook. Van Sittard tot Leeuwarden zijn er comedycompetities. Mijn initiële reactie is altijd ongeveer geweest wat Eddie Vedder zei bij de Grammy’s in 1994; “Kunst hoort geen competitie te zijn”. Maar als ik dan de prijzen laatst zie van Eddie en zijn banjo in de AFAS live, dan denk ik dat het makkelijk lullen is als je je in de Champions League bevindt. Voor het gemak laat ik overigens in dit stuk de grotere wedstrijden, de Camaretten en Leidschen van deze wereld even buiten beschouwing.

Competities zijn lastig, omdat comedy vooral toch ook een kwestie van (soms wan-) smaak is. De ene kijkt gierend naar Hans Teeuwen, de volgende rolt van de bank als Jochem Myjer zijn ding doet en ik ben op mijn beurt van beiden geen fan. Dat kan en dat mag. Jury’s bij competities hebben ook een eigen smaak, net als reviewers en het publiek. Dus win je een competitie niet, betekent niet dat je slecht bent, net als het wel winnen van een competitie ook niet meteen wil zeggen dat je goed bent. Het geeft alleen aan dat op dat moment een jury (vaak van mensen uit het vak en met verstand van zaken) of in het geval van een publieksprijs dus het publiek in jou iets heeft gezien waarvan ze zeggen: “nahh da was best ok wel”. Ik heb mensen competities zien winnen die vervolgens in de open mic scene zijn gestrand en ik heb mensen in eerste rondes van competities zien sneuvelen die later op grotere podia hebben gespeeld.

In mijn ogen zijn comedy awards, competities of wedstrijden wel een goede manier om jezelf te promoten en in de kijker te spelen. Het wordt vaak achter je naam geplakt als je ergens staat, boekers en dergelijken krijgen vaak via via toch wel te horen wie een bepaalde competitie heeft gewonnen en het staat tof in je bio. Daarnaast; de spanning is tof. Ik heb zelf pas twee keer meegedaan aan een competitie; de eerste keer haalde ik de finale van de Raw Comedy Quest in Nieuw Zeeland , wat een best wel flinke was. De tweede keer sneuvelde ik in de voorronde bij een competitie in Nederland waar het publiek besloot. Één van de mensen die meedeed had 15 man bij zich (driekwart van het publiek) een ander die ik alleen maar dood heb zien gaan (oprecht altijd, zonder dollen, geen overdrijving, echt kapot) speelde de sterren van de hemel. De rest van de plekken werden verdeeld en ik zat er niet bij. Ik speelde zelf OK, een zesje, maar werd door de organisator meteen benaderd vaker voor hem te komen spelen en er is een talentspot uit komen rollen. Meedoen is dus soms bijna net zo belangrijk als winnen.

Ik denk dat ook hier geldt; “Waarom doe je er aan mee?”. Is dit omdat je van een jury of publiek de bevestiging wil dat je beter bent dan anderen? Wil je je in de kijker spelen voor de juryleden of organisator? Hou je simpelweg gewoon van de spanning? Of ben je op zoek naar podiumtijd en heb je je ingeschreven zodat je op een podium kon staan? Wat de reden ook is, laat je niet uit het veld slaan als je niet wint of door bent naar een volgende ronde; Michael Jordan heeft is in zijn High School tijd wel eens uit het basketbalteam gezet, omdat de coach niets in hem zag. Uiteindelijk komt kwaliteit toch wel boven drijven…

Ik doe volgende week weer mee aan een competitie…ik hoop dat ik win.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s