De eerste 8 minuten van Sander van Putten

Ik ben nooit zenuwachtig. Of bijna nooit. Eigenlijk bijna nooit. Ik ben wel bang voor spinnen. Dat wel. Toen ik daar zat in het comedy café voelde ik me in elk geval nerveuzer dan ooit tevoren. Ik was de derde van de avond, een veilige spot hoorde ik van de overige comedians. Ik had het idee dat ik me klaarmaakte om neergeschoten te worden door een executiepeloton en ik daarbij gelukkig moest zijn om pas als derde te worden afgeknald. Wat een mazzel.

Er was 25 man publiek, 14 van de 25 waren voor mij gekomen. Eigenlijk wilde ik dat er geen bekenden zouden komen, maar mijn bek bleek te groot om mijn eerste optreden geheim te houden. Ik bedacht me hoe vaak ik die bekenden wel niet verteld had hoe het mijn droom was ooit comedian te worden en hoe die droom vanavond dus vernietigd zou worden in het bijzijn van vrienden en familie.

De eerste twee comedians speelden goed. Volgens mij. Ik was niet aan het luisteren. Ik was alleen maar mijn set aan het doornemen in m’n hoofd, zes minuten aan bij elkaar geraapte grapjes die ik geoefend had voor de spiegel. Zes minuten. Na de tweede comedian liet de Britse MC, Adam Fields, weinig ruimte vallen en zei gelijk door te willen gaan naar de volgende comedian.

“Ladies and gentlemen are you ready for your next comedian?”

Het publiek antwoordde met volle overtuiging. Ik stond op uit mijn stoel, dronk mijn biertje leeg en poogde zo relaxed mogelijk naar het podium te lopen.

“Ok then please get your hands together!”

“Here he is!”

“Victor!”
“Luis!”
“van Es!!!”

Wat.

Nadat Adam een enthousiaste Victor een hand gaf liep hij met een brede grijns het podium af mijn kant op, waar ik hem met een nogal verbouwereerde kop aan heb moeten kijken omdat zijn grijns direct verdween. Hij tikte me aan en fluisterde: “What’s up man?” “Oh yeah sorry, but I thought I was third.” Adam toverde een gefrommeld lijstje uit zijn broekzak en bekeek hem aandachtig. “You were third? Oh yeah..” Hij legde zijn hand bemoedigend op mijn schouder en lachte me aan. “Well you’re fourth now!”

Ik werd hier niet minder zenuwachtig van.

Victor speelde goed. Volgens mij. Ik was niet aan het luisteren. Ik zat mij vooral bezig te houden met of ik in de tussentijd nog een biertje moest halen tegen de dorst of dat de alcohol misschien een negatieve impact zou hebben op mijn optreden. Vele speelplekken later leerde ik pas dat je in dat geval ook gewoon een glas water kunt halen. Nadat Victor met een flink applaus het podium verliet werd ik door Adam aangekondigd. Dit is het moment. Zes minuten. Let’s do this.

Verblind door de lampen bracht ik mijn eerste grapje: “Onlangs heb ik een one-night-stand gehad met een meisje alleen ze ging daarna mijn huis niet meer uit, dus ik heb sindsdien een vriendin.” De grap viel redelijk goed. Zeker voor een grap die behoorlijk niet-goud is. Terwijl het publiek lachte ging ik alvast door met mijn tweede joke: “Ik ben op zoek gegaan naar mezelf, dat was redelijk lastig, tot ik puur bij toeval terecht kwam in een spiegelpaleis. Daar ben ik mezelf wel flink tegengekomen.” Een duidelijk hoorbare zucht vulde de ruimte. Tegen mijn verwachting in vond ik het eigenlijk alleen maar geinig om door een groep mensen uitgezucht te worden. Mijn nervositeit was inmiddels volledig weggevallen. Na het spiegelpaleis kwamen nog 2 one-liners over totaal niet gerelateerde dingen en 3 bits over de onderwerpen tandenborstels, een meisje met kanker en seks met dieren. Zoals ingestudeerd begon ik nu aan mijn afsluiter. Terwijl ik dat deed kreeg ik het gevoel dat het allemaal veel te snel voorbij was gegaan. Ik sprak dit ook uit. En het publiek trouwens ook: “Nou nou, 30 seconden” zei een man op de eerste rij. Volgens een filmende camera had ik mijn zes minuten aan materiaal er in 4 minuten en 40 seconden doorheen geramd.

Nadat ik het podium verliet bestelde ik gauw een biertje aan de bar en zette deze dankbaar aan mijn zwaar uitgedroogde mond, zelfs in mijn sporadische seksleven heb ik nog nooit zulke droge lippen meegemaakt. Een vriendelijke mede-comedian, Knuffelbeer Felida, gaf me een hand en zei dat het best goed was voor een eerste keer. Ook de MC gaf me een complimentje, waarbij die wel terecht opmerkte dat het voor mij een grotendeels gekocht publiek was. De helft van de zaal, de gehele tweede rij, zat immers al bij voorbaat in team Sander.

Het was een gewone dag 25 mei 2016, maar al met al toch best een leuke. Een paar optredens later zou ik voor het eerst keihard en ongenadig doodgaan. Daarover wellicht een andere keer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s