Einde seizoensblues

Comedy is investeren. Als je beter wil worden en je op een dag wil onttrekken aan de modderpoel van honderden open micers, zal je moeten investeren en hard moeten werken. Veel schrijven, veel weer wegflikkeren, veel uitproberen en veel op een podium staan. Al zijn er de afgelopen tijd weer meer mensen begonnen die denken dat ze er wel even komen binnen een jaartje en dat ze na een half jaar in de kelder van de comedy te hebben geacteerd wel een volwaardig uur aan materiaal hebben; laat ze lekker, ze komen waarschijnlijk nergens, comedy is gewoon hard werken en constant beter worden.

Ik ben nu aan het einde van mijn tweede seizoen (technisch gezien derde, maar het eerste seizoen was nog net geen half seizoen voor me) en ik merk dat ik het zat ben. Spuugzat. Niet het optreden, niet het schrijven, niet het riffen met andere comedians, nee ik mag de meeste enorm graag en zie sommigen zelfs als vrienden. Wat ik zat ben is al het oeverloze gelul eromheen. De mensen die denken dat ze er wel even komen, de mensen die denken dat ze er al zijn, de mensen die jaloers zijn, de kutavondjes ergens met beginnende open micers die op de poster ‘comedyavond’ genoemd worden, de ene week hardop lopen te gillen dat je je filmpje van een site wil en dan de week erop exact dezelfde grappen als in het filmpje gratis staan te vertellen in stamcafé “De Zilte Schuit” in Weetikveel aan de IJssel voor diezelfde boeker. Dat gelul en dat is vooral veel op Facebook. Dit komt natuurlijk voor een groot deel omdat ik zelf beginnend comedian ben en dus de gouden cocktail van depressie en narcisme rijkelijk door mijn bloed vloeit en ik het enorm vervelend vind dat niet iedereen het de hele tijd gewoon met me eens is, maar het komt ook gewoon door al…dat…gezeik.

Online is er elke maand wel weer een uitbarsting op Facebook of in één van de (te) vele Facebookgroepen. Er is zelfs een negatieve review op mijn pagina gezet door iemand die me al twee jaar niet heeft zien spelen en zelf alleen maar in de onderste laag poep van het open mic circuit speelt, puur en alleen omdat ik hem ontvriend heb op Facebook nadat ‘ie me een facsist heeft genoemd. Vervolgens heeft ‘ie me geblokt zodat ik zijn ongefundeerde review zelf niet eens kan zien. Ik hoor dit bij anderen ook dat dit kan gebeuren, mensen die je nieteens gezien hebben, maar om persoonlijke redenen een review gaan posten. Dan ben ik ook nog eens een website gestart die goed loopt. Dan wordt het helemaal raar. Gelukkig heel veel positieve reacties en mensen die het tof vinden, maar ook mensen die raar gaan doen en mensen die me eigenlijk gewoon aan het pesten zijn. Stalken is het bijna, want ik of deze site worden ineens in discussies erbij gehaald waar we helemaal niets mee te maken hebben of op zitten te wachten. Laat ik het maar houden op jaloezie, dan slaap ik zelf beter.

Twee weken terug brak het bij me; een open micer kwam doorgesnoven en dronken op een talent night langs en verziekte de hele avond voor iedereen. Ik was er klaar mee, dat hele comedy gemekker. Nu was ik dat vorig jaar ook; klaar met comedy. Ik heb in beide seizoenen minstens twee keer per week op een podium gestaan ergens en sommige weken gingen mijn vriendin en zoontje vier keer per week zonder me naar bed, maar ik had en heb een doel. Ik kom nu voor mijn gevoel op een punt dat ik langzaam wil en ga oogsten; steeds meer betaald spelen en ik kan gelukkig op de leukere open mics staan. Alleen het gevoel dat ik nu heb is sterker dan vorig jaar; aan de ene kant ben ik klaar om ermee te kappen, maar aan de andere kant ben ik gemotiveerder dan ooit. Kappen vanwege het gezeik eromheen en de pesterijen (want sommige open micers gedragen zich gewoon als middelbare school pestkoppen, niets meer, wel minder) en gemotiveerder dan ooit, omdat ik het gevoel heb dat ik op de rand sta van mooie dingen met comedy. Ik probeer me te focussen op dat laatste; vanavond ga ik weer met een comedian die ik enorm hoog heb zitten een avondje schrijven en bomen over comedy (en zo nog meer deze zomer) en zit ik zit in een groep met enkele andere comedians waarin we elkaar ‘s morgens onderwerpen sturen en ’s avonds met 5 grappen over dat onderwerp moeten komen (iets dat enorm motiveert en een dikke aanrader is), maar onderhuids blijft dat gevoel sluimeren….”kap er toch mee joh, al dat gezeik”…Over een maandje of anderhalf barst het feest weer wat los. Ik ga eens goed nadenken hoe en of ik dat ga aanpakken.

Laten we in ieder geval met z’n allen afspreken wat aardiger te doen onderling, wat meer respect te tonen ook al begrijpen we elkaar soms niet. We doen allemaal ons best op onze eigen manier, denk ik. Beetje leven en laten leven, zolang de één de ander niet besodemieterd. Laten we vooral de pesters gewoon negeren….ze gaan vanzelf weg joh.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s